Sytuacja poszkodowanego w wypadku zazwyczaj nie jest na tyle klarowna by można było bez wahania stwierdzić, iż przysługuje mu renta z tytułu zmniejszenia widoków na powodzenie w przyszłości. Uznanie ich za samodzielną przesłankę otrzymania przez poszkodowanego renty uzależnione jest zazwyczaj od wielu czynników. Należy do nich między innymi wiek poszkodowanego, a także rodzaj wykonywanego przez niego lub wyuczonego zawodu.
Tutaj także brana jest pod uwagę całkowita lub częściowa utrata zdolności do pracy, zwłaszcza gdy utrata ta nastąpiła w początkowym okresie rozwoju działalności gospodarczej , twórczej, zawodowej. Znaczny uszczerbek na zdrowiu powoduje bowiem utratę możliwości dalszego rozwoju, ponieważ uniemożliwia aktywność zawodową. W szczególności powinny być uwzględnione te elementy stanowiące o możliwości uzyskania korzyści, które nie mogą znaleźć odzwierciedlenia w rencie wyrównującej utracony dochód. Oczywiście każda sytuacja jest inna i wymaga oddzielnych ustaleń, ale żadne trudności nie mogą pozbawiać poszkodowanego możliwości uzyskania rekompensaty za poniesione szkody. W praktyce jednak bardzo trudno jest uzyskać taką rentę. Jest ona właściwie niespotykana w orzecznictwie. Ubezpieczyciele nie przewidują takiego obowiązku naprawienia szkody. Ze względów technicznych w sentencji wyroku może być zasądzona jedna renta w odpowiedniej wysokości, która będzie składała się z segmentów związanych z rekompensowaniem poniesionych strat.