Kodeks cywilny zawiera przepisy odwołujące się do szkody, której poniesienie uniemożliwia całkowicie lub częściowo poszkodowanemu podjęcie pracy. Artykuł 444 daje poszkodowanemu prawo do ubiegania się o rentę w wypadku, gdy utracił on całkowicie lub częściowo zdolność do wykonywania pracy zarobkowej, zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły się widoki powodzenia na przyszłość. Utrata częściowej lub całkowitej zdolności do pracy wymaga zastosowania działań zmierzających do oceny różnicy dochodów osiąganych przez poszkodowanego przed wypadkiem i po jego zajściu. Różnica ta powinna być wyrównywana przez podmiot do tego zobowiązany, którym w kwestii wypadków drogowych najczęściej jest ubezpieczyciel.
Poszkodowany, który w wyniku wypadku utracił zdolność do dalszego wykonywania swojej pracy, powinien otrzymać od ubezpieczyciela różnicę między wynagrodzeniem a wysokością renty ZUS. Sytuacja jest bardziej skomplikowana jeśli chodzi o częściową utratę zdolności do pracy. Dla ubezpieczyciela oznacza to zazwyczaj pomniejszenie wysokości renty o kwotę, jaką poszkodowany mógłby zarobić, gdyby podjął pracę w zakresie, w jakim pozwala mu na to stan zdrowia. W rzeczywistości jednak częściowo zachowana zdolność do pracy nie jest równoznaczna z możliwością jej podjęcia przez poszkodowanego, zwłaszcza gdy nie może on podjąć pracy w swoim wyuczonym zawodzie lub ma ograniczony zakres wysiłku fizycznego lub ruchowego.