Sektor ubezpieczeń gospodarczych był jednym z pierwszych, w którym podjęto próbę jego dostosowania do współczesnych warunków rynkowych. Monopol państwa, koncentracja oraz przymus ubezpieczeniowy były charakterystyczne dla działalności ubezpieczeniowej w Polsce Ludowej. W tych warunkach budowa nowego rynku ubezpieczeniowego stanowiła poważne utrudnienie.
Jednocześnie cała gospodarka narodowa musiała w szybkim tempie przejść złożony i trudny proces transformacji systemu społeczno- gospodarczego i ustrojowego. Proces zmian systemowych w ubezpieczeniach zapoczątkowało wydanie w roku 1990 ustawy o działalności ubezpieczeniowej. W ten sposób otwarto nowy rozdział w dziedzinie polskich ubezpieczeń. Ustawa ta miała już kilkanaście nowelizacji, mających głownie na celu dostosowanie przepisów w niej zawartych do procesów zmian systemowych oraz potrzeb integracji Polski z Unią Europejską. Polski rynek ubezpieczeniowy, pomimo znacznego postępu, w dalszym ciągu jest rynkiem młodym, małym i będącym na wstępnym etapie rozwoju. Stąd szczególnie trudnym zadaniem badawczym jest nie tylko ocena stanu i kierunku rozwoju polskiego rynku ubezpieczeniowego, ale również porównanie go z rynkami, jakie funkcjonują w innych krajach europejskich. Ocena taka wymaga bowiem uwzględnienia czynników wewnętrznych i zewnętrznych, jakie mają wpływ na istniejącą sytuację. Bardzo pomocne są tutaj opracowania na przykład Głównego Urzędu Statystycznego.