Jeżeli postępowanie procesowe przed sądem drugiej instancji zostało zakończone, strona, której zdaniem naruszone zostało prawo materialne lub procesowe, może wnieść skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego. Skarga kasacyjna, jako środek prawny umożliwiający zaskarżenie wyroku sądu drugiej instancji, nie funkcjonowała w Polsce w latach 1951- 1996. do działania przywróciła ją ustawa o zmianach kodeksu postępowania cywilnego z 1996 roku. Od tego czasu instytucja ta była kilkakrotnie nowelizowana. Skarga kasacyjna, oprócz obostrzeń formalnych wiąże się także z ograniczeniami przedmiotowymi.
W sprawach o prawa majątkowe, do których należą zadośćuczynienie i stosowne odszkodowanie, wartość przedmiotu zaskarżenia nie może być niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych. Niezależnie od spełniania wymogu związanego z jej podstawami, czyli naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie bądź naruszenie przepisów postępowania, może zostać przyjęta, jeżeli w sprawie istnieje istotne zagadnienie prawne albo zachodzi potrzeba wykładni przepisów, które w orzecznictwie są różnie interpretowane i stosowane, a także gdy skarga jest oczywiście uzasadniona. O przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpatrzenia decyduje Sąd Najwyższy. Z pewnością nie może ona dotyczyć całej sprawy, musi mieścić się w granicach kasacyjnych, co może wskazywać, że jest ona uzasadniona. Poszkodowany ma obowiązek posiadania pełnomocnika, jeśli chce złożyć skargę kasacyjną.