Reasekuracja pełni funkcje takie jak bycie stabilizatorem wyników finansowych ubezpieczeń, zwiększanie możliwości akceptacyjnej zakładu ubezpieczeń, a także wzmacnianie podstaw finansowych zakładu ubezpieczeń. Powoduje to, że reasekuracja jest jednym z najważniejszych czynników mających wpływ na rozwój każdego rynku ubezpieczeniowego, zwłaszcza zaś rynków młodych. Reasekurację, z punktu widzenia roli, jaką odgrywają w umowie reasekuracji reasekurator i reasekurowany dzielimy na bierną i czynną. Reasekuracja bierna polega na odstępowaniu ryzyk przez zakład ubezpieczeń reasekuratorowi, a reasekuracja czynna polega na przyjmowaniu ryzyk od zakładu ubezpieczeń lub innego zakładu reasekuracyjnego. Na rynku polskim reasekuracja czynna jest niewielka i znacznie mniejsza od reasekuracji biernej. Relacja składek z reasekuracji czynnej do biernej w latach 1996-2000 wynosiła przeciętnie zaledwie sześć procent.
Reasekuracja czynna występowała wyłącznie w dziale II ubezpieczeń, a reasekuracja bierna była wprawdzie prowadzona przez zakłady ubezpieczeń obu działów, ale znacznie większą popularnością cieszyła się w zakładach ubezpieczeń działu drugiego. Rynek reasekuracji czynnej jest w Polsce bardzo słaby. Wynika to z jego słabości kapitałowej oraz braku tradycji i małej liczby działających na nim profesjonalnych zakładów reasekuracyjnych. Znacznie większą rolę na polskim rynku odgrywa reasekuracja bierna. Jest to charakterystyczne dla rynku młodego, gdzie jest wiele zakładów dopiero rozpoczynających działalność oraz zakładów małych.