Stronami umowy ubezpieczenia na życie jest zakład ubezpieczeń, który przyjmuje ryzyko ubezpieczeniowe określone w umowie, pobierając za to składkę, oraz ubezpieczający, który jest osobą prawną, osobą fizyczną lub jednostką organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej, która zawiera umowę ubezpieczenia i z tego tytułu zobowiązana jest do opłacania składki. Osobą, na życie której zawarte jest ubezpieczenie może być sam ubezpieczający, bądź inna osoba określona w umowie. W umowie ubezpieczenia na życie mogą więc wystąpić dwie sytuacje: ubezpieczenie własnego życia oraz ubezpieczenie cudzego życia. Możliwość zawarcia ubezpieczenia na cudze życie od zawsze stanowiła kwestię budząca liczne wątpliwości, co do intencji osoby wnoszącej wniosek o takie ubezpieczenie.
Często musi w tym miejscu zostać określony interes ubezpieczeniowy. Interes taki istnieje w następujących sytuacjach: męża w stosunku do żony i żony w stosunku do męża, rodziców w stosunku do dzieci i dzieci w stosunku do rodziców, rodzeństwa, dziadków w stosunku do wnuków, pracodawcy w stosunku do życia kluczowych pracowników, wierzyciela w stosunku do życia dłużników, partnerów w firmie. W wielu krajach, w tym w Polsce, obowiązuje zasada, że nie wolno ubezpieczać czyjegoś życia bez zgody tej osoby. Ubezpieczający musi więc przedłożyć zakładowi ubezpieczeń pisemną zgodę ubezpieczającego na zawarcie takiego ubezpieczenia. W Polsce mamy jednak do czynienia głównie z ubezpieczeniami na własne życie.