Ujęte w obecnie uchylonym artykule 442 kodeksu cywilnego terminy przedawnienia roszczeń stały się przedmiotem nowych rozważań w orzecznictwie Sądu Najwyższego, doktrynie oraz Trybunału Konstytucyjnego. Ukształtowane w judykaturze stanowisko, które honorowało regulacje przyjęte w tym artykule zostało w kilku orzeczeniach Sądu Najwyższego podważone. Nowa ocena Sądu Najwyższego została podyktowana tym, że nie zawsze u osoby poszkodowanej, uczestniczącej w zdarzeniu sprawczym, objawy doznanego w nim uszczerbku na zdrowiu występują bezpośrednio po nim lub w krótkim czasie, lecz mogą się ujawnić po upływie określonego w przepisach terminu przedawnienia. Preferowany pogląd ustalenia terminu przedawnienia od daty ujawnienia szkody miał ugruntować korzystną dla poszkodowanych wykładnię. Należało tego oczekiwać, tym bardziej, że wyroki te spotkały się z aprobatą.
Również argumentacja, iż osoby poszkodowane w wyniku wypadku nie miały szansy zgłoszenia szkody, która ujawniła się po okresie przedawnienia, miała dużą siłę przekonywania. Okazało się jednak, że prawodawstwo jest niejednolite, w związku z czym oczekiwania poprawy sytuacjo poszkodowanych nie spełniły się. Rzecznik Praw Obywatelskich skierował w tej sprawie zapytanie do Sądu Najwyższego. Nie powiodły się starania Komisji Kodyfikacyjnej Kodeksu Cywilnego, która domagała się wydłużenia przedawnienia szkody powstałej w wyniku czynu niedozwolonego do dwudziestu lat.